روایت سازنده باهات
باهات از نیاز داییهام شروع شد. خارج از ایران بودن، اما برای کارهای روزمرهشون به پیامک خطهایی نیاز داشتن که در ایران مونده بود. پیام اینجا میرسید و خودشون جای دیگری بودن. میخواستم بتونن پیامهای خودشون رو از راه دور ببینن.
قبل از ساخت باهات از Google Messages استفاده میکردیم. مدتی کارمون رو راه میانداخت، اما در تجربه ما، تحریمها، محدودیت دسترسی و قطع اینترنت بینالملل روی این مسیر اثر میگذاشت. همین تجربه باعث شد به فکر ساختن باهات بیفتم.
پیام خودت، از دستگاهی که همراهته
نیاز اول ساده بود: گوشی کنار سیمکارت بمونه و صاحب خط از هر دستگاهی که همراهش است، پیام رو بخونه. فاصله میتونست بین دو کشور باشه یا فقط بین گوشی خونه و گوشی همراه.
برای همین، دسترسی از مرورگر بخشی از باهات شد. اپ روی گوشی اندرویدی کنار سیمکارت کار میکنه و پیامهای مجاز رو به پنل میفرسته. صاحب خط هم با حساب خودش پیامها رو میبینه و برای هر کد ورود منتظر فرستادن دستی آن نمیمونه.
بعد، نوبت پیامهای کاری رسید
داییهام کسبوکار هم داشتن و بعضی همکارها باید پیامهای مربوط به کار رو میدیدن. این بار فقط دسترسی صاحب خط کافی نبود؛ لازم بود مشخص کنن هر همکار کدام پیامها رو ببینه.
قابلیت دسترسی کارکنان رو هم برای همین نیاز ساختم. هر فرد حساب خودش رو داره و بعد از دعوت، دسترسیاش به پیامهای لازم تنظیم میشه. مثلا نیاز به پیام یک کار، قرار نیست دسترسی به همه پیامهای خط ایجاد کنه. با تغییر نقش یا پایان همکاری هم میشه دسترسی رو بازبینی و قطع کرد.
همون نیاز اولیه، در دو کاربرد
باهات هنوز حول همین دو کار میچرخه: پیام خط خودت رو از راه دور ببینی، و اگر لازم شد، بخشی از پیامهای کاری رو با همکارت شریک بشی.
برای دریافت پیام تازه، گوشی همچنان باید روشن باشه، SMS بگیره و به اینترنت و سرویس باهات دسترسی داشته باشه. دستگاهی که باهاش پیام رو میخونی هم باید به باهات دسترسی داشته باشه؛ باهات دریافت در هر نوع قطعی رو تضمین نمیکنه.
اگر گوشی دریافتکننده همیشه همراهت نیست، از راهنمای شروع باهات شروع کن و رسیدن یک پیام تازه رو از دستگاه دوم ببین. اگر هم میخوای پیامهایی رو با همکارت شریک بشی، اول نیاز یک نفر رو مشخص کن و دسترسیاش رو پیش از ذخیره بررسی کن.
ورود به باهات
